Zelfacceptatie

flag-usflag-uk duitse vlagemail-iconVaak krijg ik de vraag: “hoe ga je om met je CrossDressing?” en “Hoe past je CrossDressing in je leven (als man)?”

Omdat iedereen een andere beleving heeft bij het omkleden, verschilt de situatie bij een ieder. Ook zijn we als persoon anders. Daarom is er geen algemeen antwoord te geven op deze vraag.
Mijn ervaring is dat wanneer je een ‘gezond evenwicht’ weet te vinden tussen je vrouwelijke beleving en je mannelijke ‘ik’, je voor jezelf rust vindt en dat je daardoor als man ook gelukkiger bent. Het vinden van dit evenwicht duurt meestal jaren en doorloop je vele fasen. Tenminste dat heb ik zelf gehad, maar zie en hoor dat van vrijwel iedereen met de ‘hobby’ CrossDressen.
(Wanneer je niet de begrippen helemaal helder voor ogen hebt, lees dan eerst de begrippenpagina).

bianca-na138aVelen geven aan er ‘een hoop aan te hebben’ wanneer ik vertelde hoe ik het zelf ervaar en het op deze manier ‘een plaatsje’ heb gegeven in mijn leven.
Dat was voor mij aanleiding eens een poging te wagen e.e.a. aan het toetsenbord toe te vertrouwen.
Het is niet mijn bedoeling om een compleet verhaal uit te werken, maar een aantal zaken op een rijtje te zetten zodat de lezer (CrossDresser) er mogelijk zelf een eigen ‘draai’ of invulling aan kan geven.
Hierbij beschrijf ik de situatie vanuit mijn eigen belevingswereld en welke zich voordoet bij CrossDressing in het algemeen. Niet van andere ‘belevingsvormen’ (zoals transgenderisme of transseksualiteit omdat ik daar zelf geen ervaring mee heb (alhoewel ik vaak hoor dat daar veel overeenkomsten in zitten).

Om te beginnen, lopen de meesten van ons een aantal fasen door voordat we tot zelfacceptatie komen:
Eerst is er natuurlijk de ontkenningsfase, dan de twijfelfase, de onderdrukkingsfase, psychische klachtenfase, toegeeffase, erkenningsfase, acceptatiefase, en uiteindelijk de inpasfase.
Er zal ongetwijfeld een hele berg aan theorie achter liggen, maar dit is ongeveer de leidraad vanuit de praktijk. Ik begin met deze uiteenzetting bij de acceptatiefase.
Mijn stelregel is: ‘Ik ben een gelukkig man dat ik de wereld ook af en toe als vrouw kan ervaren’
Dit geeft redelijk weer hoe ik mijn CrossDressing zelf ervaar.
Een aantal belangrijke elementen die bij het ‘accepteren’ en ‘inpassen’ in je leven en rol spelen:


redbullet Heb je je CrossDressing zelf geaccepteerd?
Volgens mij begint alles bij je omkleden/CrossDressing te accepteren!
Mijn stelling is dat wanneer je je omkleden hebt geaccepteerd, je makkelijker in staat bent om dit in te passen in je leven.
Wanneer je tegen jezelf met enige trots kan zeggen dat je CrossDresser bent. Dan ben je een heel eind op weg met je zelfacceptatie.
Heel vaak kan deze zelfacceptatie leiden tot het vertellen tegen je partner.
Deze zelfacceptatie zie ik echter maar heel weinig om me heen, want er is nogal wat voor nodig om zover te komen.
Vaak heb je je gevoelens jaren achter elkaar weggedrukt. Telkens zijn ze weer teruggekomen. Soms al snel. In andere gevallen na jaren. Maar je ziet dat je niet zonder kan. Het wegdrukken geeft spanningen. Het toegeven/omkleden geeft ontspanning! Dus waarom er niet aan toegeven?
Na het ‘toegeven’, volgt (als het goed is) de weg naar zelfacceptatie.
Hierbij is een heel belangrijk punt om je te realiseren dat je niet ‘ziek’ bent en/of behandeling nodig hebt, maar dat dit bij je hoort en dat het ook heel leuk kan zijn.
Mij heeft het enorm geholpen te constateren dat ik niet de enige was met dit ‘probleem’.
Bij het lezen van de verhalen (maar ook in de contacten met anderen) kwam ik tot de ontdekking, dat tussen de 1% en 5% van de mannen dit omkleden in de een of andere vorm als ‘hobby’ hebben.
Kortom je bent niet de enige.

naar top


redbullet Lezen over CrossDressing.
Het lezen over het onderwerp helpt velen. Het internet is hierbij een goede bron.
Het internet staat vol met verhalen van gevoelsgenoten: toets maar eens het woord ‘transvestite’ in bij Google en je vindt meer dan 16,4 Miljoen!! (jan-14), In dec-10 waren dit er al 10,9 miljoen, in feb-07 waaren dit er nog ‘maar’ 3 miljoen en in feb-06 waren dit er ‘nog maar’ 2 miljoen!!.
Probeer daarbij het kaf van het koren te scheiden. Er staat veel onzin op. Ook zul je ervaren dat er vele verschillende belevingsvormen zijn.
Maar er staan ook heel bekend klinkende verhalen. Dit is over het algemeen een steun in de rug bij je acceptatie.
Er`zijn ook een aantal interessante boeken welke je kunt lezen. Op de site van de Stichting Rene(e) staat een vrij compleet overzicht van een bibliotheek.
Je bent niet alleen met jouw beleving.

naar top


redbullet CrossDressing = dubbelleven? & CrossDressing op verschillende leeftijden
bianca-na80Truus van Travisage heeft een mooi stuk geschreven over de situatie bij verschillende leeftijden en het omgaan met CrossDressing.
Natuurlijk is er geen persoon gelijk, maar van wat ik in de loop van de jaren heb ervaren, gehoord en gelezen, zitten hier wel een aantal belangrijke herkenningen in:

  • Veel CDers ontdekken hun ‘hobby’ in de puberteit. Er wordt wat kleding en/of lingerie ‘geleend’ van moeder of zus. Vaak wordt het gevoel dan weggedrukt omdat het niet ‘hoort’ en/of je verkering krijgt: er is toch niets mis: je vindt meisjes leuk, dus …. wegdrukken (en er soms aan toegeven). Vrijwel iedereen belooft zichzelf ermee te stoppen, gooit gekochte spullen weg. Maar komt binnen korte tijd erachter dat de behoefte terugkomt.
  • De twintigers trouwen velen in de hoop dat het ‘overgaat’. Het wordt meestal niet verteld aan de vrouw of vriendin; de carrière gaat voor en wordt er in het geniep omgekleed. Sommigen ‘lenen’ nu kleding van de vrouw. Weinigen komen er naar hun vrouw/vriendin voor uit. Heel vaak worden (opnieuw) de spullen weggegooid om erachter te komen dat het (wederom) niet helpt: de behoefte komt telkens terug.
  • De dertigers hebben veelal een gezin. Dan ontstaat er pas echt een dilemma… vertellen? Je realiseert je dat het niet weg is gegaan.. De CDer die nog single is zou dit kunnen verklaren door het CDen. Maar het vertellen aan de vrouw of vriendin wordt veelal een echt dilemma: zou ze het accepteren? Vaak wil je je frequenter omkleden en zoekt naar mogelijkheden hiervoor. Sommigen willen eigenlijk naar buiten, maar dit bemoeilijkt de situatie alleen maar en waar laat je je spullen… (weer weggooien?). Bovendien voel je je alleen met je geheim… Je wil dit delen. Velen worden of betrapt (er worden spullen gevonden, of de vrouw komt onverwacht thuis), of trekken de stoute pumps aan en vertellen het. Ondertussen blijf je op zoek naar je eigen grenzen van het CDen… passable willen zijn, vaker, langer omgekleed, meer doen ‘enfemme’, noem maar op. Vrijwel iedereen gaat op zoek naar z’n grenzen. Zo lang ze maar kunnen praten met anderen gaat het doorgaans goed. Anderen die dit niet kunnen, komen veelal in een vervelende situatie en hebben hulp van buitenaf nodig. Daarom adviseer ik vrijwel iedereen die dit herkent, naar buiten te treden en er met anderen over te praten. T&T avonden zijn daar naar mijn bescheiden mening erg geschikt voor. Juist deze onzekere tijd is voor zowel de CDer zelf als de partner vaak erg verwarrend.
  • Bij de veertigers hoor ik vaak ‘het leven begint wanneer je 40 wordt’. In zekere zin is dat ook waar: je hebt al veel levenservaring, hebt van alles al uitgeprobeerd en kan vaak ook de balans vinden omdat je weet waar je grenzen liggen. De CDer die in de afgelopen jaren niet naar buiten is getreden, heeft vaak allerlei problemen: kan er niet met anderen over praten en moet ook nog eens z’n midlife crisis overleven [haha]. Maar geeft veelal ernstige problemen. Het komt veelal met een boemerang terug in alle hevigheid: het moet er dan uitkomen…. Het is niet voor niets dat er veel 30-ers en 40-ers op de T&T avonden zijn.
  • wanneer er vijftigers zijn die nog ‘in de kast zitten’: dan wordt het meestal een echt probleem. Ik hoor zelden dat CDers van in de vijftig pas uit de kast komen, maar diegene die dit doen, hebben een heel nare tijd achter zich… Dit pleit ervoor om het eerder te vertellen. Doordat vele vijftigers opa worden, beginnen ze zich te realiseren wat ze allemaal kunnen verliezen, wanneer je moeilijk bent om mee te leven door de stress die ontstaat doordat er niet vaak genoeg kan worden toegegeven aan de behoefte van het omkleden. De vijftigers die alles al hebben meegemaakt, hebben een redelijk stabiele omgeving weten te creëren waar voldoende ruimte is om zich te ontplooien.
  • Dit is natuurlijk een algemene beschrijving en gaat zeker niet op voor iedereen! Zoals gezegd, elk persoon is anders en elke situatie is verschillend van elkaar.
    Het geeft echter een rode draad weer van de verhalen die ik de afgelopen jaren gehoord heb.

naar top


redbullet Praten met anderen over je CrossDressing.
Het praten met gevoelsgenoten zal bij de zelfacceptatie een belangrijke rol spelen. Je kan op deze manier jezelf uiten over je omkleden en de gevoelens die dit met zich mee brengt. Vaak krijg je tips van anderen of word je op ideeën gebracht. Door er ‘luchtiger’ mee om te gaan, helpt je dit bij je zelfacceptatie.
Voor velen is het internet een goede start om in de anonimiteit met anderen te praten. Je kunt starten op een chat zoals bijvoorbeeld die van chat van travestie.org.
Het kan een goed begin zijn, maar er ontstaat zelden een persoonlijk contact met anderen via de chat.
Zelf vind ik het persoonlijke contact erg waardevol. Je kunt goede gesprekken hebben met andere CrossDressers over de beleving en krijg je vaak goede tips via bijv. T&T avonden welke op verschillende plaatsen in het land worden gehouden.
Dit zijn gezelligheidsavonden, waar in een ontspannen sfeer met elkaar kan worden gesproken en ervaringen uitgewisseld (op deze avonden is geen sprake van erotiek).
De`drempel om voor de eerste keer naar zo’n avond te gaan is voor velen ENORM! Maar vrijwel iedereen die deze ‘hobbel’ genomen heeft zegt achteraf dat ze dit veel eerder had moeten doen:
Juist de persoonlijke gesprekken zijn vaak heel waardevol en sterken je in je gevoel.

naar top


redbullet Weet je partner van je CrossDressen?
bianca-na78Wanneer je een (vaste) partner hebt, is de wens groot om het te vertellen. Maar wanneer je jezelf nog niet geaccepteerd hebt, is dit vertellen een nóg grotere drempel. Dus je zou ook kunnen stellen dat wanneer je zelf je omkleden hebt geaccepteerd, het je helpt bij het er met je partner over kunnen praten.
Heb je het al wel verteld aan je partner, dan is de wijze waarop meestal kenmerkend over de manier waarop je je CrossDressing hebt geaccepteerd.
Wanneer ze er ‘per ongeluk’ achter is gekomen, is het een andere situatie dan wanneer je het (goed voorbereid) hebt verteld.
Juist de goede voorbereiding om dit te vertellen aan je partner kan je eigen acceptatie en het begrip door je partner bevorderen.
Zoals je ook in het navigatiemenu kunt zien, heb ik een stuk geschreven voor de partner. Deze info zou je kunnen gebruiken.
Ook wanneer je er regelmatig met je partner over kunt praten, geeft dit een graad van je zelfacceptatie weer. Naar mijn mening geeft dit aan dat je je er niet (meer) zo voor schaamt.
Het er zonder schroom over kunnen praten met je partner en het wellicht samen kopen van je spulletjes, kan bijdragen aan je acceptatie.

naar top


redbullet Toelaten van je vrouwelijke gevoelens in je mannelijke leven.
Wat ik zelf ook meer en meer doe, is het toelaten van je ‘vrouwelijke’ (CD) gevoelens in je mannelijke leven. Het dus niet als een macho gedragen, meer op gevoelsmatige zaken inspelen, luisteren, etc.
Overigens hoor ik dit veel van onze gevoelsgenoten, dat deze vergelijkbare gevoelens hebben. Maar het ook niet storend vinden van jezelf dat je dit doet.
Je kan dit doen door er naar anderen voor uitkomen, of vrouwen complimentjes maken over hun kleding of verandering van haardracht opmerken.
Met name dit laatste is niet typisch mannelijk, maar helpt wel bij het accepteren van je ‘vrouwelijke’ (CD) gevoelens.
Zelf merk ik dat het best een heel proces (geweest) is om aan jezelf toe te geven dat je interesse hebt in dameskleding. En nóg belangrijker is dat je accepteert dat je dit niet langer hoeft af te schermen tegenover anderen (om te voorkomen dat men je ‘door’ heeft). Juist hier een beetje mee ‘flirten’ is juist leuk en geeft weer dat je je eigen gevoelens accepteert en op deze manier verweeft in je leven als jezelf/man (als voorbeeld kan je dan zeggen dat ze een heel mooie combinatie aan heeft, of die toevallig bij winkel X heeft gekocht 😉 .
Anderen zijn bijvoorbeeld weer heel open naar hun omgeving over hun omkleden: dan kan dit ‘flirten’ nóg eenvoudiger bijvoorbeeld door te zeggen dat je deze kleding ook hebt gepast, maar dat het haar veel mooier staat.
Het toelaten van je ‘vrouwelijke'(CD) gevoelens tot je mannelijke leven, draagt bij tot het in evenwicht zijn als jezelf/man.

naar top


redbullet Verschil tussen Bianca en alter ego.
bianca-na85Het inpassen in je leven, betekent ook dat je dagelijks regelmatig met je gedachten afdwaalt naar je CrossDressing. Maar ook dat je dat niet erg vindt.
Zelf ervaar ik dat er vaak een aanleiding is waardoor de gedachte afdwaalt naar Bianca. Bijvoorbeeld wanneer ik een vrouw zie, waarvan ik denk: wouw!! Dan bekijk ik deze vrouw en probeert te zien waardoor je erdoor wordt geïmponeerd. Wanneer je dit opkomende gevoel accepteert en niet erg vindt, helpt dit. Je drukt het dan niet weg, maar ‘schakelt’ even naar je ‘vrouwelijke’ (CD) belevingswereld en laat je deze gevoelens ‘toe’.
Je stelt je hierbij wat kwetsbaar op en bent en wellicht bewust wat ‘zachter’ of stelt je wat meer open voor het gevoel van anderen. Ik weet dat niet iedereen (van ‘ons’) dit zo ervaart, maar merk wel veel overeenkomsten.
Het kunnen ‘schakelen’ kan lang niet iedereen. Velen hebben een gevoelsleven en loopt het gevoel gewoon door het mannelijke leven heen. De kunst is dan wel om een bepaalde balans te vinden waarin je je ‘vrouwelijke’/CD gevoelens toelaat. Het vinden van die balans is voor de meesten makkelijker wanneer je de levens scheidt van elkaar en niet door elkaar heen laat lopen.
Eerlijkheidshalve moet toegeven dat ik in de loop der jaren heb geleerd, mijn gevoelsleven meer toe te laten tot mijn leven als man. Hierdoor ben ik als man ook wel iets veranderd en meer emotioneel. Ik laat me ook wel meer door mijn gevoelsleven leiden. Als man reageer ik nu niet meer anders dan dat ik als Bianca doe.
Ook in dat opzicht heeft het mijn leven verrijkt.
Alleen het uiterlijk van Bianca is nu anders dan haar alter ego.

naar top


redbullet Weet je omgeving van je CrossDressen?
Er zijn steeds meer CDers die het aan de omgeving vertellen en er openlijk voor uitkomen. Dit is in mijn ogen wel de meest extreme vorm van zelfacceptatie. Velen komen nooit op dit punt (om wat voor reden dan ook).
Maar wanneer je het gevoel hebt dat je er ‘nooit zo mee bezig bent’ en het ‘goed voelt’ is dit vaak een teken dat je je CDen hebt geaccepteerd. Wanneer ook reacties van anderen (bijvoorbeeld je partner) erg enthousiast zijn. Maar bijvoorbeeld ook wanneer je (als man) dameskleding koopt en zegt dat het voor jezelf is, is dit een teken van acceptatie.
In sommige gevallen vertellen de CD en partner het aan vrienden, zodat de partner iemand heeft van buiten waar ze kan praten over het onderwerp. Dit kan in een aantal gevallen handig zijn.
Er zit echter ook een keerzijde aan de medaille: je legt bij de andere partij ook een bepaalde ‘druk’, waarbij velen ervan uitgaan dat de andere kant het ook accepteert en het ‘normaal’ vindt. Dat is natuurlijk meestal niet het geval. Zeker wanneer het dichtbij komt, zoals bij het vertellen aan de partner. Maar dat kan ook gelden voor ouders of heel goede vrienden. Realiseer je dat je daar kritisch op blijft en vraagt hoe zij dat ervaren.
Dus wanneer je jezelf over deze drempels kunt zetten, draagt dit bij tot je zelfacceptatie.

naar top

redbullet Ga je ook naar buiten (enfemme)?
bianca-na128Ook een vrij vergaande vorm van acceptatie van je CrossDressing, is het feit dat je enfemme naar buiten gaat.
Dit naar buiten gaan kan in vele vormen. Sommigen proberen eerst ’s avonds eens in de auto rond te rijden, wellicht daarna eens de auto uit, naar een andere stad, een T&T avond bezoeken, eens met een ‘t-groepje’ naar een cafe ofzo, etc. Anderen gaan enfemme fietsen of een strandwandeling maken.
Het is de wens van velen van ons om ‘passable’ te zijn om daarna naar buiten te gaan. Dit vergt naast een hoop energie en kritiek op jezelf om passable te worden. Om passable te worden hebben de meesten van ons hulp nodig van een vrouw om er natuurlijk uit te zien. Veelal hebben ‘we’ een verkeerde keuze van kleding, maken we ons te zwaar op, etc, waardoor het geheel niet natuurlijk overkomt.
De volgende stap zetten en het lef hebben een drukke winkelstraat in te stappen, is daarna voor vrijwel iedereen de grootste drempel. Mijn ervaring is dat durf vaak wordt ingegeven doordat je jezelf accepteert en het niet erg vindt om eventueel ´ontdekt´ te worden.
De tip die ik hierbij kan geven is: probeer vooral kritisch op jezelf te blijven en jezelf te willen blijven verbeteren om zo niet als ‘een man in vrouwenkleding’ te worden gezien. Vraag vooral aan buitenstaanders wat ze van je vinden: je kleding, houding, bewegingen en blijf leren en verbeteren!
Juist de wil jezelf te willen verbeteren en je acceptatie kan je deze kracht geven om deze stap te kunnen nemen.

naar top


redbullet Blijf kritisch op jezelf.
bianca-na146Volgens mij is dit wel het allerbelangrijkste onderdeel van je zelfacceptatie en wordt bijna door iedereen onderschat! Over dit onderwerp alleen al kan ik een hele pagina vol schrijven, maar probeer het kort samen te vatten:
Zelfacceptatie mag natuurlijk niet leiden tot de instelling: ‘nu moet men mij ook maar accepteren’.
Je omgeving zal eigen normen en waarden hanteren en lang niet altijd open staan voor jouw CrossDressing, laat staan dat ze ermee weten om te gaan.
Niet zelden hoor ik de opmerking “m’n vrouw accepteert het niet.” Met een ondertoon van: ze MOET het gaan accepteren, anders…..
Zo zit het denk ik niet in elkaar: het is voor jezelf al moeilijk genoeg om ermee te leren omgaan. Maar voor de partner is dat in veel gevallen nog veel moeilijker. Zeker wanneer jouw idee erover is dat ze je ook maar omgekleed moet zien. Vele partners kunnen hier niet goed mee omgaan. Daarom is het goed je bij je zelfacceptatie te realiseren dat je partner hier ook door een heel acceptatietraject gaat. En ook bij je partner geldt dat ze ervoor open zal moeten staan om ook een acceptatietraject te doorlopen (maar lang niet altijd wil ze dit).
Overigens geldt dit (vaak in mindere mate) voor vrienden en/of familie wanneer je het daar aan wil gaan vertellen (en wil laten zien?): wees kritisch op jezelf: bedenk wat het doet met de andere partij: verplaats je in hun situatie.
Dan heb je nog het naar buiten gaan: ook mag (in mijn ogen) zelfacceptatie niet leiden tot de houding: ‘nu moet alles maar kunnen’. Ook hier geldt dat je jezelf ook afvraagt: val ik niet te ver buiten het gangbare (ben je wel passable genoeg). Er wordt wel eens gezegd: ‘een goede travestiet ziet men niet’. Ik denk dat daar een grote kern van waarheid in zit. Zolang jij niet opvalt, neemt men geen aanstoot aan je. Blijf dus ook op dit punt heel kritisch op jezelf.
Het best is de mening van buitenstaanders te vragen, zodat deze jou ‘spiegelt’ en daarvan leert.
Het ‘spiegelen’ helpt mij nog steeds bij het kritisch blijven op mezelf en mezelf proberen te verbeteren.

naar top


redbullet Het vinden van je balans.
Zoals ik er naar kijk, is het vinden van een goede balans tussen je gevoelsleven als CD en als man het belangrijkst (maar ook het moeilijkst) voor je zelfacceptatie.
Het in balans zijn als persoon, het lekker in je vel zitten, je lekker voelen, dat straal je uit.
Daarom is het denk ik zo belangrijk om je CDen te accepteren en langzaam een manier te vinden om je ‘vrouwelijke’/CD gevoelens te integreren in je leven als man.
Makkelijk gezegd natuurlijk… maar hoe doe je dat?
Zelf denk ik dat dit van persoon tot persoon zal verschillen, maar dat er ook een aantal basiselementen in zitten:

  • bianca-na100Een bepaalde regelmaat in het omkleden zelf (niet te vaak, maar ook niet te weinig). Dit geeft mij een innerlijke rust. Ik heb om de week een BiancaBalansDag. Het geeft mij die rust, voldoende ruimte om weer te ‘acclimatiseren’ en vervolgens weer toe te leven naar de volgende BBD.
  • De dingen die je doet wanneer je bent omgekleed. Schaam je jezelf om je aan anderen te tonen? Of heb je inmiddels zoveel vertrouwen opgebouwd dat je ook jezelf op bijv. t&t avonden durft te tonen? Voor mij bracht T&T amsterdam de ommekeeer. Doordat dit een van de weinige T&T avonden is waar men elke maand met elkaar in een normaal café zit en men er ook voorafgaand aan de avond in een normaal restaurant met elkaar uit eten gaat. Dit komt je zelfvertrouwen enorm ten goede: in de openbaarheid treden en merken dat – afhankelijk van je ‘passabiliteit’ – je omgeving geen aanstoot aan je neemt.
  • Het kunnen praten (met bijv. je partner) over je ervaringen als CD. Dit geeft aan of je eerlijk naar jezelf bent over je ervaringen en je er niet voor schaamt.
  • Het toelaten van je ‘vrouwelijke’/CD gevoelens (dus niet het macho gedrag aan te nemen) in je mannelijke leven, zoals ik hierboven al beschreef. Doordat je in staat bent niet langer een belangrijk deel van jezelf buiten te sluiten, voel je je meer open, heb je minder reserves bij het uiten van jezelf.
  • Door niet meer jezelf als een ‘macho man’ meer te hoeven gedragen, kom je meer in balans met jezelf, hoef je geen masker meer te dragen. Daarmee begint denk ik ook de ‘inpasfase’.

Het in balans zijn, verrijkt je gehele leven.

naar top


redbullet Verschil tussen het hebben van een fantasie en het willen realiseren ervan.
Bij je acceptatieproces zijn er soms twijfels over waar je gevoelens toe leiden (bijvoorbeeld: blijft het bij CrossDressen, of zou je verder willen?).
Wanneer de twijfel wordt veroorzaakt door fantasiën, dan kan het helpen jezelf de vraag te stellen of je de fantasie ook echt wil realiseren, en of je jezelf daarna ook prettig voelt in die situatie.
Bij het beantwoorden van die vraag, kan je misschien een ‘trucje’ gebruiken: Vraag jezelf eens op willekeurige momenten of je op dát moment bijvoorbeeld vrouw wil zijn. De meesten zullen merken dat ze het niet prettig vinden om in alle situaties daar als m’n vrouwspersoon aanwezig te zijn. Dan is denk ik voor jou de situatie wel duidelijk: het is een fantasie die je niet echt wil uitvoeren.
Wanneer je echter tot de conclusie komt dat je de fantasie daar altijd als vrouw aanwezig te willen zijn, echt wil realiseren, dan denk ik dat het verstandig is om daarover met deskundigen te praten. Hier heb ik geen ervaring mee.
Kortom: stel jezelf regelmatig de vraag: zou je je nu in deze situatie prettig voelen wanneer je nu als je vrouwspersoon aanwezig bent.

naar top


redbullet Ben je onzeker over waar dit naar toe leidt?
bianca-na74Regelmatig spreek ik T-dames die worstelen met de vraag: ‘Waar gaat dit naar toe’…
Zoals ik overal op mijn site aangeef is geen persoon gelijk, dus dat geldt ook voor dit onderwerp. Toch zie ik wat overeenkomsten die ik graag doorgeef.
Allereerst helpt het volgens mij niet jezelf te pijnigen over de vraag: ‘waar gaat dit naar toe…?’ Om de eenvoudige reden dat het je niet helpt. Gewoon meedrijven met de stroom is makkelijker gezegd dan gedaan.
Daarom stel ik mezelf een paar keer per jaar de vraag: ‘ben je als man gelukkig, of zou je als vrouw gelukkiger zijn?’ Steevast is bij mij het antwoord gelijk: als man ben ik gelukkig, zolang ik maar met enige regelmaat een BiancaBalansDag kan hebben.
Ik stel ook wel eens: ik ben een gelukkig man omdat ik ook de wereld zo nu en dan als vrouw kan beleven.

Nu geldt dat de frequentie van omkleden voor iedereen anders is om je ‘vrouwelijke ik’ tevoorschijn te halen en merk ik dat bij velen de drang om jezelf om te toveren toeneemt. Daarmee kom je vaak weer op de vraag waar het heen gaat. Dan probeer ik me tijdens een hele dag voor te stellen of ik daar als Bianca zou willen zitten en of ik me er dan prettig bij zou voelen. Bij mij is veelal het antwoord: ‘brrrrr… moet er niet aan denken’. Terwijl een andere dag je in bepaalde situaties wel denkt, ‘goh dat zou ik als Bianca ook wel eens willen doen’. Dat brengt me dan weer op ideeën om eens te gaan uitproberen als Bianca.
De rode draad is echter makkelijk voor mij: ik ben gewoon gelukkig als man, dus voor mij is dit de grens.

Wanneer jij op het andere antwoord komt (op de vraag: “Ben je als man gelukkig?”), dan zou je volgens mij jezelf ook moeten afvragen of je bereid bent ‘offers te brengen’ om als vrouw of transgenderist verder te gaan en of je dan nog steeds gelukkig bent. Als voorbeeld: wanneer je daardoor zonder je partner of kinderen verder zou moeten leven, of (en dat is meer regelmaat dan uitzondering) zonder werk zit/komt en van een uitkering moet leven… ben je dan nog steeds gelukkig?
Velen beantwoorden de laatste vraag dan steevast met een volmondig ‘ja!’… Dan ben je er voor jezelf ook uit neem ik aan (alhoewel…?!).
Anderen vinden juist die offers een te grote drempel en besluiten maar op de huidige manier door te gaan. Ook dát is een keuze die je zelf maakt. Maar jezelf pijnigen is dan natuurlijk ook niet verstandig. M.i. is het dan ook beter wanneer je worstelt met dat probleem om (voorlopig) een duidelijk besluit te nemen en je er aan te houden. In de tussentijd kan je dan rustig verder kijken en kijken of dat toch je wereld moet worden.
Eerlijkheidshalve moet ik wel aangeven dat ik met het ‘nee antwoord’ geen ervaring heb en kan het dus makkelijk opschrijven. Het ‘uitvoeren’ zal heel moeilijk zijn, juist omdat je gevoel wat anders zegt.

Mocht deze onzekerheid je toch TE veel bezighouden, dan is het aan te bevelen om er eens met een therapeut over te praten. Ik hoor vaak positieve reacties over:

maar er zijn er vast meer te vinden op de site van de Stichting Rene(e) of Vereniging Genderdiversiteit.

Kortom: stel jezelf een paar keer per jaar de hamvraag: ben ik (overwegend) gelukkiger als man, of zou ik dat zijn als vrouw.

naar top


Ik heb getracht een aantal zaken op een rijtje te zetten, wat overwegingen mee te geven.
Daarmee hoop ik je te laten nadenken over de vraag heb je je CrossDressing geaccepteerd?

Zelf heb ik de stelregel: ‘Ik ben een gelukkig man dat ik de wereld ook af en toe als vrouw kan beleven’
Daarom heb ik om de week een BiancaBalansDag. Dan heb ik het zo ingepland dat ik dan de dingen kan doen die ik graag wil en me zo de balans geeft die ik als man nodig heb.
Daardoor ben ik als man en als Bianca gelukkiger en blijkbaar straal ik dat ook uit naar anderen. Dat geeft mij weer een bevestiging dat het goed is in te passen (accepteer dat wat is en doe wat je kan om ermee te leven).

Deze punten zijn zeker niet compleet en mocht je (als partner) een afwijkende mening hebben, dan ben ik daarin geïnteresseerd.
Graag verneem ik je mening of aanvullende overwegingen per e-mail – Bianca Holland: bianca_holland@hotmail.com

Wanneer je zelf iets meer zou willen lezen over mijzelf, dan kan je dat vinden onder de Bianca” pagina.

naar top


Website: https://biancaholland.wordpress.com

Advertenties

3 reacties op Zelfacceptatie

  1. R zegt:

    Wat een heerlijke site. Zulke herkenbare dingen. En een site die mij als CDer inzicht heeft gegeven. Ik zit nu in de turbulente rijd dat mijn vrouw het weet en waar in we samen moeten kijken hoe dit gaat lopen. Ik ga haar zeker een adviseren dit blog te lezen. Ik ben nog niet zo ver dat ik ook over straat ga/wil maar hoop er samen met mijn vrouw een manier in te cinden die voor ons beiden dragelijk is.

  2. Kata zegt:

    Hoi Bianca,

    ik blijf jou blog/website lesen en hoe meer ik lees, hoe beter ik me voel. Ik vind je uitleg over de fases geweldig! Het klopt 100% met mijn ervaring!!
    Na een heel ernstige “psychische klachtenfase” vind ik mezelf nu in de toegeeffase/erkenningsfase.
    Ik ben benieuwd hoe het verder gaat!

    Echt hartstikke bedankt voor jou website!
    Grotjes,
    Kata

  3. Andrea zegt:

    Ik vond het leuk, en leerzaam! omdat ik me zelf hierin erkend. het weg stoppen van vrouwelijke gevoelens sinds een jaar draag ik in het weekend dames kleding? en dat voelt goed bij me.
    Ik ga zeker veder op zoek naar implantaat borsten.
    En ik graag een mail maatje willen hebben
    bedankt je uitleg.
    Met vriendelijke groetjes
    Andrea

Hier kan je je reactie achterlaten

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s