@cobramuseum

Gisteren had ik mijn BiancaBalansDag en ben er weer heerlijk op uit gegaan. Hierbij heb ik een bezoekje gebracht aan het CoBrA museum. Dit keer waren er twee tentoonstellingen: ‘Intens Mexico: politiek, identiteit, seks en dood’ en ‘Nieuwe Nuances’, waarover later meer.

Maar ook tijd om lekker ontspannen te shoppen, dit keer in Hoofddorp omdat daar een aantal winkels bij elkaar zaten waar ik voor enkellaarsjes wilde kijken. Online bekijken is toch altijd anders dan ze passen, voelen hoe ze lopen en staan. Dat was ook maar goed ook, want het laarsje dat ik op het oog had, vond ik wel heerlijk lopen, maar vond ik niet mooi staan. Ik heb heel wat enkellaarsjes aan gehad, maar ik kon niet helemaal vinden wat ik mooi vond staan en wat ook nog eens lekker zat/liep. Ja…… wel natuurlijk, maar die waren zo schreeuwend duur en niet afgeprijsd, dat ik maar wacht op de uitverkoop. Tenslotte MOET ik geen nieuwe laarsjes, maar ….. ehh je weet wel…… ik heb niets om aan te trekken;)

Ook waren de dames bij Promiss weer heel behulpzaam en zo aardig mij een heerlijke capo te serveren. Ik heb nog een nieuwe jurk in de kast hangen die ik eerst maar eens moet gaan dragen, dus daar zullen jullie me binnenkort ook wel in zien verschijnen.

Hierna naar Amstelveen en het CoBrA museum:

Nieuwe Nuances
Met Nieuwe Nuances streeft het Cobra Museum ernaar het beeld van de Cobra-beweging als ‘mannenclub’ bij te stellen en toont het werk van acht vrouwelijke kunstenaars in en rondom Cobra. Sommige van hen gevierd kunstenaar, sommige van hen volledige vergeten.

Zo is er werk te zien van Sonja Ferlov Mancoba (1911-1984). Haar deelname aan de Cobra-beweging bleef relatief beperkt. Haar werk werd afgebeeld in het Cobra-tijdschrift en er werd ook een boekje aan haar gewijd in de reeks Bibliothèque de Cobra.
Het werk van Else Alfelt (1910–1974) is permanent vertegenwoordigd in het Carl-Henning Pedersen & Else Alfelt Museum en in Denemarken zeer bekend. In 1949 nam Alfelt o.a. deel aan de eerste grote Cobratentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam. Kenmerkend zijn haar schilderijen van geabstraheerde landschappen.
Ook staat er werk van Ferdi Jansen, (1927–1969). Ze ontmoette in Parijs het Cobra-lid Shinkichi Tajiri (1923-2009), van wie zij de lastechniek leerde. Ferdi maakte sieraden van gelast ijzer, geïnspireerd op de Cobra-beeldtaal. Ze leefde, zonder het gevoel als vrouw een mindere plaats te hebben, een “drievoudig leven” waarin ze gelijktijdig de rol van moeder, echtgenote en kunstenaar vervulde.

Verder is er werk te zien van Szemere Kemeny (1906–1993);  Lotti van der Gaag (1923–1999), ze plaatste haar kunstenaarschap boven het maatschappelijke belang van het huwelijk;  Dora Tuynman (1926–1979), nam net als Lotti van der Gaag volledig deel aan het leven aan de Rue Santeuil in Parijs waar ook Appel, Constant en Bram Bogart werkten; Anneliese Hager (1904 – 1997) begon ze midden jaren 30 met het maken van fotogrammen; Henny Riemens (1928–1992) wordt ook wel de ‘ooggetuige van Cobra’ genoemd. Doordat Riemens deze historische momenten heeft vastgelegd, heeft ze bijgedragen aan het ontstaan van de zogenaamde Cobra-mythe, maar hebben haar andere verrichtingen als fotografe nauwelijks aandacht gekregen.

Kortom het is interessant te zien hoe ook vrouwen in die tijd op hun manier bijdroegen aan en/of geïnspireerd werden door CoBrA.

Intens Mexico: politiek, identiteit, seks en dood
De andere tentoonstelling op de benedenverdieping over Mexico was ook interessant: In de oorspronkelijke cultuur van Mexico bestaat een tolerantie ten aanzien van seksuele diversiteit. In sommige delen van het land, in het bijzonder Juchitán in de afgelegen zuidelijke staat Oaxaca, bestaan deze houding en tradities als het matriarchaat en geheime religieuze rituelen nog voort. Hier maakte fotografe Graciela Iturbide tussen 1979 en 1988 een indrukwekkende fotoserie waarvan een aantal werken in de tentoonstelling zijn opgenomen zoals Magnolia uit 1986. Machismo, inclusief de hieruit voortvloeiende mishandeling van vrouwen, vrouwenmoorden en homofobie blijven in het merendeel van het land echter een probleem. Toch brengt de Mexicaanse kunst uit het eerste deel van de twintigste eeuw dit probleem zelden in beeld. In de Mexicaanse kunst komt het regelmatig voor dat mensen (en andere wezens) verbeeld worden met een tweeledige seksualiteit, wellicht een weerspiegeling van de veelzijdige aard van de samenleving. Wat ook opvalt is dat de protestcultuur van de jaren zestig, met de hiermee gepaard gaande seksuele bevrijding, vrouwenemancipatie en popmuziekcultuur, het voor kunstenaars mogelijk maakte om seksuele voorkeuren uit te beelden die lange tijd taboe waren.

Zo werd het toch nog een leerzaam dagje 🙂

’s Avonds was er een bijeenkomst van de dames van T-Lelystad. Omdat ik Dieuwertje ken en haar al een hele tijd niet meer had gesproken, ben ik daar naar toe gegaan. Het werd een gezellig bezoek aan de dames waarbij we over van alles en nog wat hebben gesproken. Het blijft toch altijd interessant ieders verhaal te horen zodat je beweegredenen beter begrijpt.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op @cobramuseum

  1. jose zegt:

    wat is fijn om je verhalen te lezen , ik put een hoop moed uit je verhalen ,
    hoop ook ooit zo ver te komen
    en zit erg te denken om ook een x naar een avond te komen
    gr jose

    • Dominique zegt:

      Lieve José,
      Met veel belangstelling lees ik jouw mail. Wat is het probleem ? Dat je niet «en femme» de deur uit durft ? Ja, dat hebben de meeste van ons (gehad). Zelf heb ik het geluk gehad dat de verkoopster van m’n strakke, zwart leren knierok mij als “echte” vrouw heeft bejegend. Op Hoog C. heb ik dan ook niemand recht in de ogen gekeken, iets dat ik tegenwoordig wel durf. Ik zou je dan ook willen voorstellen om eens samen, als twee vriendinnen, te gaan shoppen. Ik kom dan naar jou toe, help je eventueel om de juiste look te vinden en ga met jou op stap. Je zult zien : alleen de 1e keer gieren de zenuwen door je keel. Maar als je eenmaal de straat uit bent, en dus niet meer terug kunt, gaat het veel makkelijker, zozeer zelfs dat je binnen de kortste keren niets anders meer wil. Bijkomstig voordeel : je zult je dan ook geweldig ontspannen voelen… Zeg maar hoe je me wilt zien verschijnen : van ballerina’s t/m pumps, enkel/kuit/knie/overknie-laarzen, in jurk of rok: er is geen vrouwelijk kledingstuk dat ik niet heb. En ook wil ik je best m’n enkellange, zwart leren jas lenen. O ja, en bij voorkeur draag ik vrij forse goudkleurige oorringen.
      Vooralsnog ’n heel fijne dag voor de spiegel toegewenst, met ’n warme zoen, je
      Dominique

      • jose zegt:

        hoi
        dat is erg lief van je om dit aan te bieden , en misschien is het wel de tijd er voor , ga er heel erg over na denken
        en hoe ik je zou zien is als verzorgde vrouw , ik hou niet van te veel opvallen , ik zelf ben het zogezegde mantelpakjetype, altijd rok , en hou heel erg van zachte kleuren , thuis beweeg ik vrij en durf ook al beetje buiten te komen in tuin en op de afbakken dag loop ik deze al gewoon zo voor na de weg , de buren hebben mij ook allemaal al zo eens gezien , en nu moet ik de stap nemen om verder er op uit te trekken ,en denk dat de tijd daar langzaam aan komt
        gr jose

  2. Dominique zegt:

    Lieve Bianca,
    Bedankt voor je leuke blog en de schitterende foto’s. Vooral op de 2e heb ik gebiologeerd zitten staren. Ik meende immers iets te herkennen. En opeens wist ik het weer. Het was namelijk op Vreeburg, in Utrecht, waar ik ’n grote modezaak in lederwaren had ontdekt. Spontaan ben ik binnengegaan en zonder verder na te denken, heb ik gevraagd of ze ’n nappa-leren rok voor mij hadden. Neen niet in mijn maat, maar ze konden er wel een bestellen, nadat ze de maten hadden opgenomen, eerst van de heupen en toen de lengte, van m’n heupen tot m’n knieën. “Leuk, dacht ik, jullie willen dus dat ik ’n echte knie-rok ga dragen.” Twee weken later was ik terug, voorzien van ’n stevige B-cup 85 sport-b.h., ’n zwarte, diep-glanzende panty met naad (frivool hè) en zwarte slingback sandalen met ’n blokhak van 5,5 cm. Ik de paskamer in, kleed me snel om en trok toen m’n rok aan : zat als gegoten, zo lekker. Ik kom de kamer uit, bekijk me in de spiegel en zei toen tegen de verkoopster : “Nu lijk ik net ’n vrouw.” “Neen antwoordde ze, nu BEN je ECHT ’n vrouw ! Als je je lippen wat bijwerkt, kan je zo Hoog Catherijne op.Kom maar hier.” En jawel, ze heeft toen even m’n lippen perfect afgewerkt. Zonder verder te dralen ben ik zonder aarzelen meteen Hoog C. opgegaan. Niemand die vreemd keek, terwijl het de eerste keer was dat ik «en femme» de wereld instapte. Hoogstens heeft ’n struise, leuk geklede dame met overknielaarzen mij wat indringender aangekeken, met n leuke glimlach: Ook ’n travo, dacht ik later…
    Bedankt, lieve Bianca, dat je deze herinnering weer bij mij hebt opgeroepen. Ik zou je graag ’n foto sturen van m’n lange, rood-paarse gelnagels. Maar ik ben niet zo n heldin in ICT. en weet nog steeds niet hoe het moet. In ieder geval ’n warme zoen, – Dominique

  3. Gea Cross zegt:

    Weer een leuke dag gehad, ondanks het niet lukken met de enkellaarsjes? Ik ga morgen weer eens naar Amsterdam, naar de nieuwe tentoonstelling in het Amsterdam Museum. Kijk in ieder geval ook nog even in een winkel voor lange laarzen met een stevige blokhak/zool (ideaal op de Damsteentjes!) en voor een muts. Mijn buurvrouw draagt mooi gekleurde alpino mutsen, ben een beetje jaloers… Kijken of ze mij ook passen! liefs, Gea

Hier kan je je reactie achterlaten

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.